De avonturen van Sparta in de hoofdklasse, deel 14

Hoofdstuk 1 : Kort na de wedstrijd.

Uithuilen en ……. Wij spelen volgend jaar toch hoofdklasse.

Hoofdstuk 2 : De wedstrijd.

Een wedstrijd om des keizers baard. Een wedstrijd waar niks meer op het spel staat. SCO is gedegradeerd door een dramatische seizoenstart en Sparta had zich door de winst op ODIK vorige week gehandhaafd op hoofdklassenivo. Een bijna vriendschappelijke wedstrijd die een leuke korfbalshow had kunnen worden. Helaas werd het een slagveld waarbij de Spartanen, wonder boven wonder, zonder al te veel blessures van het veld af konden stappen. Daar waar de stieren uit Wolvega en ommestreken de fragiele dames van Sparta ongestraft op de horens konden nemen en na de valpartij er nog eens rustig over heen konden struikelen en rollen kreeg Pim bij de eerste de beste geweldadige actie een gele kaart. Terecht geel, maar dan had SCO al met 2 heren minder moeten staan.

Nou, genoeg geklaagd. SCO schoot met scherp en Sparta speelde dramatisch. Alleen de enige invaller aan Sparta kant, Matthias, haalde een redelijk schot percentage van 50% of 33 %. 2x of 3x schieten, 1x raak. Die had moeten blijven staan !!! Want hoewel heel Sparta rijp was voor een wissel bleef het bij die ene te korte invalbeurt. En die was enkel bedoeld om het suptertrio Anniek, Pim en Jeroen (en Jildou, die ook een voldoende scoorde) nog even bij elkaar te brengen. Er gebeurde wel wat, maar wat was niet genoeg om Sparta ook maar een beetje terug te brengen in de wedstrijd. Daarvoor was SCO veel te goed bezig en Sparta veel te zwak. De paar spartaanse supporters in de matig gevulde hal kenden wel wat plaatsvervangende schaamte. De Sparta spelers boden zelfs het meegereisde publiek hun excuses aan voor het vertoonde spel. De neutrale toeschouwer moet gedacht hebben dat Sparta de gedoodverfde degradant was en SCO nog voor het kampioenschap kon gaan. Zo begonnen de ploegen aan de competitie. Maar het pakte anders uit. Sparta handhaafde zich en SCO degradeerde.

Een wedstrijd om niets, en dan zo hard. Nou ja. Snel vergeten maar.

Epiloog

We zijn er. Op het tandvlees maar de doelstelling is behaald. Nu naar het veld. Daar liggen nog kampioenskansen.

Nog eenmaal dan : het broertje van de ‘Bolle van Zwolle’