Sparta 2 strijdend naar de titel

De reserves van Sparta hebben hun belofte ingelost.

In een spannend duel werd een tot aan de tanden toe gewapend Amicitia 3 verslagen. Na 20-18 en een handvol hartverzakkingen kon de titel gevierd worden.

Door de schorsing van Pim moest er toch ook bij ons een beetje gesleuteld worden met de opstelling. Zo stonden René en ik eens bij elkaar, iets dat alleen bij hoge uitzondering voorkomt. Er zat wel een idee achter, als de tegenstand mee zou vallen en we een gaatje konden slaan, dan kon René vroeg naar de kant en kon Jesper het stokje overnemen. René zou dan fris genoeg zijn voor een goede pot met het eerste.

René kon geen seconde eerder naar de kant. Hij maakte zelfs vanuit een reboundduel en 19-18, het doelpunt dat de partij feitelijk besliste. Maar voor dat we daar zijn aangeland, waren we al 68 minuten onder ons niveau aan het spelen. Voor de wedstrijd schudde ik al een paar handen van oude bekende. Rudo Nijzink bijvoorbeeld, die zo’n beetje alle korfbalclubs tussen Vriezenveen en Enschede heeft versleten. Al die bekende gezichten maakten meteen duidelijk dat Amicitia niet alleen Flugels voor ons had meegenomen voor als we het klusje zouden klaren. Ze hadden ook een strijdplan.

Ons eerste aanvalsvak had twee problemen. Het eerste probleem is dat we veel te veel kansen nodig hadden. Pas na een kleine tien minuten kwamen we 2-0 voor. Het tweede probleem diende zich daarna aan. We kregen te makkelijk de doelpunten om de oren. In de andere vak waren ook twee problemen. Aanvallend kregen we weinig ruimte en was het heel statisch en verdedigend begon een schutter warm te draaien. Met de rust stonden we een achter. Bij het naar binnenlopen konden meerdere mensen in de spiegel kijken. Het kon en moest veel beter.

Na de pauze lukte dat maar nauwelijks. Karin schoot ons meteen naast Amicitia, maar daarna bleef het maar om en om gaan. Wat hadden we een moeite om Malene in stelling te brengen. Uiteindelijk lukte het net vaak genoeg voor drie doelpunten en een afgedwongen strafworp. In de slotfase gooide Jos de verdedigende intensiteit wat omhoog en zo bleven we aan de goede kant van de score.

Henk-Jan en Leon werden onthaald met wat cadeautjes en ook Jeanette werd bedankt. Gelukkig kunnen we volgend jaar weer bij Jeanette terecht, maar Henk-Jan en Leon geven het stokje door. In het verleden hebben we als vereniging best wel eens geworsteld met het vinden van een goede trainer. De laatste jaren hadden we de ongelooflijke luxe om met twee toppers te werken. Aan de hand van Leon en Henk-Jan werd het gat met het eerste gedicht en klom men uit de eerste klasse. De promotie naar de hoofdklasse was de grootste mijlpaal, maar ook het steeds maar weer schakelen en puzzelen tussen verschillende opstellingen vanwege alle mutaties mag niet onbenoemd blijven.

Ze zitten nog een keer samen op de bank. Volgende week bij CSL. Als u daar ook bent en de wedstrijd bekijkt, volg dan even een minuutje niet de bal, maar kijk naar de reservebank. Het zal volgend jaar niet meer hetzelfde zijn en dat gaan we als selectie zeker voelen. Bedankt voor alles, trainers!

Supporters ook enorm bedankt. Het was ploeteren vandaag en ik raakte meerdere keren over mijn kookpunt. We zouden dit toch niet meer gaan weggeven? Door jullie niet aflatende steun konden we toch het verschil maken. Thuisvoordeel noemen ze dat!

Bedankt voor een heel jaar trouwe support!

Maarten Schelling